ماه مبارک رمضان از راه رسیده است؛ ماهی که سفره‌های افطار در خانه‌های ساده مردم گسترده می‌شود و کوچه‌ها رنگ معنویت می‌گیرد. مردمی که با وجود فشارهای معیشتی و گرانی، همچنان پای ایمان خود ایستاده‌اند و روزه‌داری را نه فقط یک فریضه فردی، بلکه نشانه‌ای از هویت اجتماعی خویش می‌دانند. در چنین فضایی، نگاه‌ها به سوی مسئولان دوخته می‌شود؛ آنان چگونه باید روزه‌دار باشند؟
روزه برای مردم، تمرین صبر و تقواست؛ اما برای مدیران، آزمون مهار قدرت و پرهیز از خطاست. «روزه سیاسی» یعنی امساک از تصمیم‌های شتاب‌زده، دوری از رانت و امتیازطلبی، پرهیز از فرافکنی و پایبندی به عدالت و شفافیت. اگر مردم از سحر تا مغرب دهان از آب می‌بندند، کارگزاران نیز باید زبان از توجیه‌گری و رفتارهای هزینه‌ساز ببندند. رمضان فرصتی است برای بازنگری در حکمرانی؛ فرصتی برای آنکه تقوای فردی به تقوای مدیریتی گره بخورد.
ما چیزی به نام «روزه سیاسی» جدا از فریضه الهی نداریم؛ روزه همان است که خدای متعال فرمود: «کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ». فلسفه‌اش نیز روشن است؛ سوزاندن گناه و رسیدن به تقوا. اگر مردم با وجود فشارهای معیشتی و سختی‌های زندگی، صادقانه روزه می‌گیرند تا گناهانشان در آتش رمضان بسوزد، مسئولان به طریق اولی باید در این ماه به محاسبه نفس بپردازند. توبه برای یک مدیر، ذکر زبانی نیست؛ یعنی اعتراف به خطا، جبران کوتاهی‌ها، اصلاح ندانم‌کاری‌ها و بازگرداندن حقی که شاید از مردم ضایع شده است.
ماه رمضان نباید بهانه‌ای برای کاهش کار و تعطیلی نانوشته دستگاه‌ها شود. اینکه مسئولی بگوید «روزه هستیم» و کار مردم بر زمین بماند، با روح این ماه سازگار نیست. همان‌ گونه که رهبر معظم انقلاب در دیدار اخیر خود بر جهاد و تلاش مضاعف تأکید کردند، کارگزاران باید دوچندان بکوشند، نه آنکه ارباب‌رجوع پشت درهای بسته سرگردان بماند.
تقوا برای مسئول، فقط فردی نیست؛ تقوای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی است. آنان که با رأی مردم بر مسند نشسته‌اند، بیشتر در معرض خطرند. هر تحلیل غلط، هر اقدامی که دل مردم را خالی کند یا در زمین دشمن بازی کند، مصداق تزلزل در جبهه خودی است؛ همان چیزی که در ادبیات سیاسی از آن به «ستون پنجم» تعبیر می‌شود. در شرایط جنگی، هیچ کشوری با ستون پنجم مماشات نکرده است؛ همان مدعیان حقوق بشر در اروپا در جنگ‌های جهانی با چنین عناصری برخوردهای سخت داشته‌اند. امروز نیز دستگاه قضایی و نهادهای مسئول باید بدون اغماض با هر اقدامی که امنیت و امید جامعه را هدف می‌گیرد، در چارچوب قانون برخورد کنند. رمضان، ماه سوزاندن گناه است؛ اما در عرصه مسئولیت، این سوختن تنها با اصلاح مسیر، جبران خطا و خدمت بی‌وقفه به مردم معنا پیدا می‌کند.